"Interesting times"

Met het 32/64-bit era zo goed als achter ons, begint een nieuw tijdperk waarin het aantal bits niet meer belangrijk zijn. Hoeveel polygonen kan je pompen? Wat zijn je belichtingscapaciteiten. Hoe smaakvol is het design van de console? Waren halverwege de jaren '90 videogames nog een wereld apart, tegenwoordig heeft iedereen wel ergens een PSX rondslingeren, vliegen de PS2's over toonbank, worden games verfilmd, spreekt men met krokodillentranen over de teloorgang van de Dreamcast en maken 'zondag-gamers' zich op om elkaars console kapot te flamen. Videogames zijn eindelijk 'mainstream', een wens van menig gamer uit het prille begin. Maar zijn we er ook echt blij mee?

Nintendo en Sega hebben het er zelf naar gemaakt. In het Gouden Tijdperk der 16-bit, waren de twee verwikkeld in een hevige strijd die misschien alleen maar kan worden geëvenaard door de aankomende. De CD-ROM zou de oorzaak worden. Sega probeerde het met de MegaCD en Nintendo maakte misschien wel de ergste fout in hun bestaan. Ze kwamen in contact met Sony. De afgeketste samenwerking zou leiden tot de PlayStation, met de X in PSX als monsterlijk monument hiervan.

Met Sony werden videogames binnengeleid in de wereld van 'echte' marketing en branding. Sega delfde het onderspit en Sony's heerschappij begon. Zelfs Nintendo's N64 leek alleen maar een krasje te maken op het diamanten oppervlak van Sony. Piraterij, marketing en bijna elke developer die een systeem zich kon wensen, maakte de PSX tot een apparaat dat een vaste plaats verwierf naast de TV en de videorecorder. Daarbij richtte Sony zich op een oudere doelgroep dan oorspronkelijk de aan videogames gerelateerde leeftijd. Het was het brouwsel voor succes. En succes lonkt naar concurrentie.

"Microsoft gaat het niet redden.", "Wat weet M$ van games?". Het lijkt alsof de geschiedenis op 'rewind' heeft gedrukt. Vervang Microsoft door Sony in deze tirades, en je hoort de eerste kreten van weerstand, die zowel Nintendo als Sega gamers opperde. En Microsoft lijkt een goede leerling te zijn; een goed ge-oliede marketing machine (die zich op de 'hardcore gamer' richt maar in werkelijkheid de meelopers bereikt, wat precies de bedoeling was), veel geld, goede ondersteuning en veel games in de 'massa-genres'.

Maar Nintendo heeft ook niet stilgezeten. Luisterend naar de felle kritiek op de N64 en met hun eigen 'brands' in het achterhoofd is de GameCube ontworpen om twijfels weg te nemen. En wie anders dan Nintendo kan zulke gegarandeerde hits als, Mario, The Legend of Zelda en Pokémon leveren? Daarnaast lijkt ook Big N gebrand op het binnenhalen van de 'oudere' gamer en krijgen deals zoals die met Capcom, een politiek tintje…

Sony lijkt onder het media-circus van Nintendo en Microsoft echt "The Third Place" toebedeeld te krijgen. Niets is onwaarschijnlijker. Sony heeft de afgelopen jaren zichzelf synoniem gesteld aan videogames. Iedereen heeft wel iets met een PSX te maken gehad en het feit dat er al een behoorlijke hoeveelheid van deze systemen is verkocht, maakt van de PS2 een rotsblok waar men moeite voor moet doen om er omheen te komen.

"Fear leads to anger, anger leads to hate, hate leads to suffering." Deze beroemde woorden lijken de meeste posts over de verschillende consoles op Internet te verklaren. Mensen zijn bang, bang dat hun keus niet bij de 'groep' behoort en dat ze niet de volgende PSX zullen bezitten. Gamers zijn uit hun donkere kamertjes gehaald en de straat van commercie opgegooid. En we hebben er zelf aan meegewerkt…

Games zullen nooit meer hetzelfde zijn. "Interesting times indeed…"