Eigenlijk heb ik het persoonlijk nooit zo op Duitsers gehad. De auto's dan welteverstaan, want zo stereotypisch Hollands ben ik nou ook weer niet. Vooruit, er zitten wel een paar leuke modellen bij: zo mag de BMW Z8 er best wezen, rijd ik graag in de nieuwe MINI en heb ik veel waardering voor (de prestaties van) de Porsche 917 en de Audi Sport Quattro, vooral voor de symphonieën die ze met een brullende motor ten gehore brengen. Waarom het eigenlijk bij dit quartet blijft weet ik zelf ook niet precies, maar op de één of andere manier hebben de automobielen van onze oosterburen mij nooit zo aangesproken. Tot afgelopen vrijdag, toen ik een bezoekje bracht aan de 78e editie van de Salon international de l'automobile de Genève, oftewel de Autosalon van Genève.

Toch stal geen van deze nieuwe bolides mijn hart. Dat deed een auto op de stand van Volkswagen echter wel. 'Wat? Volkswagen? Een Duitser?' Inderdaad, een Duitser. En wat voor één. Hoewel de Transporter van Robbert (Jezus voor intiemi) zich al onsterfelijk maakte door onderweg naar Leipzig met bijna 190 kilometer per uur over de Autobahn te knallen, is het de Volkswagen Scirocco die mijn be(voor)oordeling over Duitse auto's voorgoed van tafel heeft geveegd. Wat een prachtig uiterlijk, wat een heerlijke zit en wat een veelbelovende motoren (geblazen door een turbo met een supercharger). Kort gezegd: wat een auto.

Tijdens het ruime uur dat we bij Volkswagen doorbrachten (overigens moet ik het merk nog bedanken voor de heerlijke lunch, al is dat ook een gek verhaal op zich), nam ik mezelf voor om in ieder geval in de Scirocco te zullen rijden. Op z'n vroegst om en nabij oktober, wanneer het model officieel op de markt gebracht belooft te worden. Tot die tijd beloof ik weer flink te zullen bloggen (na nóg een onbedoeld intermezzo van twee maanden). En nee, niet alleen maar met luchtfietsen over een Duitse sportcoupé (nota bene met voorwielaandrijving, nóg een curieuze sportauto-eigenschap die ik anders ben gaan bekijken dankzij de Scirocco). Al kan ik het niet ontkennen: wat zou ik graag een tijdje willen doorbrengen in díe Duitse schone.

Voor nu maak ik me er nog even gemakkelijk van af, doch (hopelijk ook voor jullie) op een humoristische manier. Het programma Draadstaal zal de meesten niet ontschoten zijn, hoewel het mij eigenlijk pas een week geleden (met dank aan enkele studievrienden) opviel. Het zal nog wel even duren voordat ik alle fragmenten gezien heb, maar als (voorlopige) persoonlijke favoriet vond ik deze in ieder geval al meer dan de moeite waard om te plaatsen. Misschien een typisch geval van flauwe Joe-humor, maar ik zal eerlijk toegeven dat ik vanaf 1:09 een avond lang helemaal dubbel heb gelegen van het lachen. Jullie ook?

Zoals altijd, I'll keep you all updated. This time though, it's for real!

Aan de meest recente [N]Gamer heb ik meer mijn bijdrage mogen leveren: de previews van Resident Evil: The Umbrella Chronicles (Wii), Race Driver: Create & Race én New International Track & Field (beiden voor de DS) zijn van mijn hand. Daarnaast vind je er reviews van onder andere Metroid Prime 3: Corruption, Super Paper Mario (beiden voor de Wii) en The Legend of Zelda: Phantom Hourglass (DS). Genoeg om te bekritiseren, nietwaar?

Erin gezeten had ik al. Tot twee keer toe meegereden zelfs, in de tijd dat ik nog even moest wachten op het praktijkexamen. De volgende logische stap was dan ook: zelf rijden. En daar kwam het afgelopen zaterdag van. Omdat Dennis z'n 25e verjaardag vierde (nogmaals gefeliciteerd!), was ik toch al in de buurt van Rotterdam. Een uitgelezen kans om gelijk even Delft aan te doen: niet alleen voor een leuk bezoekje aan mijn geboorteplaats (ik voel me er nog steeds meer thuis dan hier in Cuijk, eerlijk waar), maar om een Toyota MR2 Roadster proef te rijden.

De reden voor het testritje zal misschien wel verbazen: we gaan er één kopen. Tweedehands welteverstaan, want los van het feit dat de MR2 al ruim 2 jaar uit productie is, zijn ze in nieuwstaat met 30.000 euro niet te betalen. Gebruikte versies passen echter wel binnen het budget, al zoeken we dan natuurlijk naar het meeste waar voor het geld. In dit geval was de MR2 van Italiaanse origine, wat wellicht ook verklaart waarom de auto hier en daar wel aardig versleten is (het is dan ook een echt auto-land). Er zijn echter een stuk meer exemplaar in het vizier, dus dat betekent zowel meer testritjes als meer mogelijkheden. As always, I'll keep y'all updated!

Maar zover is het voorlopig nog niet. Ik doe het dan ook lekker rustig aan vandaag, op deze natte (wat vrij uniek is voor mijn verjaardag) zeventiende september. Lekker lang uitslapen, muziek luisteren, en misschien zometeen zelfs wat studeren. Ik vraag me dan toch af of vrij zijn op je doordeweekse verjaardag zo leuk. In het weekend kun je tenminste een feest houden, terwijl je doordeweeks op school tenminste nog omringd bent door klasgenoten (en dus, vrienden).

Maar hé, een feest heb ik al gehad. En wat voor één: gistermiddag was het supergezellig met mensen die van heinde en ver (en soms iets minder ver weg) kwamen. Vandaag daarentegen, op de dag zelf, doen we dus gewoon lekker rustig aan. Waar zijn m'n studieboeken?

Over studie gesproken: Bart viert vandaag ook dat er bij hem een levensjaartje bij komt. De twee en twintigste zelfs.

Dan komt er nog één moeilijk punt: van de grote weg afkomen in de drukte. Tot drie keer toe in een halve minuut vind ik steeds perfecte gaatjes om in te voegen. Nog een laatste stop vlak voor het CBR (waar zich een levensgevaarlijk fietspad voor de ingang bevind), en het einde van mijn tweede praktijkexamen is een feit. Hoewel, bijna, want de examinator kijkt duidelijk nog of ik wel op de juiste manier uitstap: even kijken in de linkerbuitenspiegel, over linkerschouder, en dan voorzichtig uit de auto. No worries.
Eenmaal binnen vraagt de man wat ik er zelf van vond. Ging wel goed, de file op het einde van vrij nieuw voor me (logisch als je alleen maar in de vakantie en buiten spitsuur gelest hebt). Ik krijg een ferme handdruk en een leren boekje in de andere gedrukt: geslaagd. Nog even noemt hij het moment met de fietser van rechts, maar het feit dat ik 'het mooie rijden' beheers weegt daar voor hem tegenop. Het benutten van de gaatjes in het verkeer, het soepele schakelen en de zowel rustige als vlotte de rit hebben kennelijk indruk gemaakt.

Als alles goed gaat, wordt vrijdag wederom een mijlpaal: dan kan ik waarschijnlijk m'n rijbewijs ophalen. ’s Avonds komt dan het eerste moment dat ik alleen de weg op mag. Spannend!

Weer een korte update, maar hé: het is in ieder geval weer eens iets actueels. Ik maak dan ook dankbaar gebruik van de uitdrukking "één foto zegt meer dan duizend woorden", want als dat ergens op van toepassing is, dan is het wel deze kiek van de Intro van de School voor Journalistiek in Utrecht.

Heb ik toch nog wat leuks weten te doen met m'n vijtigste item. De tijd gaat hard.

Stukje nostalgie, zoethoudertje en tevens teasertje voor over een paar dagen. Komt er weer een grote update. Beloofd!

Nu is niet gelijk zo dat ik met een rasechte sportwagen m'n eerste kilometers achter het stuur maak (dat komt later wel, hoewel toch vrij vroeg als het even kan), want ook daar grijpt Wikipedia gelijk even in. Sterker nog: de norm voor de diesels van tegenwoordig is dat er een turbo opzit. Zo bijzonder is het dus ook weer niet. Dan is het waarschijnlijk vooral het woord 'turbo' dat de extra lading geeft. Vroeger was 'turbo' immers altijd een stoer en snel woord, als je dat riep tijdens tikkertje op het schoolplein van de kleuterschool ging je natuurlijk altijd veel sneller. Maar goed, alsof je tóen technisch was.
Evenzogoed moet ik dat één der deze dagen nog wel een beetje worden: het zou toch een beetje sneu zijn als ik tijdens het praktijkexamen zou zakken omdat ik de technische controle van de auto niet goed zou uitvoeren. Dinsdag, even na negenen, weten we meer.

Begin mei had ik het er al over dat er precies een jaar voorbij was gegaan sinds ik een weekje bij de stadsredactie van dagblad De Gelderlander mocht meedraaien. Dat alleen al was een fantastische ervaring op zich, al was het eigenlijk maar een stage. Ook het werk bij NDomain doe ik al twee jaar met veel plezier, maar ook zo goed als uitsluitend op vrijwillige basis (recensie-exemplaren van games daargelaten). Met Top Gear kwam er eindelijk een betaald baantje in beeld, al zal ik daar pas 2 augustus echt gaan beginnen.

Maar ik had al veel eerder een droom: al sinds het begin van vorig jaar wilde ik dolgraag voor [N]Gamer schrijven. Destijds zag ik af van een sollicitatie, maar toen ik met de mensen van het blad in gesprek raakte gedurende het jaar, begonnen de kriebels toch op te komen. Ik besloot een sollicitatie de deur uit te doen en nog geen week na het laatste eindexamen kreeg ik m'n eerste opdracht, die heeft geleid tot mijn eerste gepubliceerde artikel dat in de kiosken te verkrijgen is. In de nieuwe [N]Gamer vind je onder andere een review van Meer Brain Training van Dr. Kawashima: hoe oud is jouw brein? (wat een titel) van mijn hand, maar ook reviews van Manhunt 2 en Pokémon Diamond / Pearl.

Benieuwd? Let goed op bovenstaande cover, want het blad heeft met dit nummer gelijk een restyle gekregen. Zoals altijd hoor ik graag kritiek van jullie, dus laat het commentaar maar komen.

Gelukkig kan het ook anders. In dezelfde maand mei werd ik aangenomen als schrijver bij zowel Top Gear Magazine Nederland als bij [N]Gamer (waarvoor mijn eerste bijdrage al op 12 juli in de kiosken ligt), wat al twee dromen op zich waren. Daarnaast legde ik de 'basis' om afscheid van de middelbare school te kunnen nemen, door een aantal eindexamens succesvol af te ronden - wiskunde zelfs met een voldoende! Dat er een herexamen filosofie achteraan kwam: tja, dat was dan maar zo. Evenzogoed heb ik uiteindelijk wel mooi een VWO-diploma op zak, wat voor de toekomst toch de nodige garantie bied. Altijd fijn.

Juli zal een vergelijkbare maand worden: bepaalde belangrijke zaken zullen zowel van mijn inzet als van een fikse portie geluk afhangen. 'Hoogtepunt' is ongetwijfeld de uitslag van de loting, die op 13 juli bekend gemaakt zal worden. Aanstaande vrijdag wordt zo een spannende dag, want dan komen we te weten of ik naar Tilburg, Zwolle of Utrecht mag gaan om te studeren. De laatste heeft met afstand mijn voorkeur, maar met een kans van 27 procent dat ik daar terecht kom is er wel een heleboel geluk voor nodig om daar ook terecht te komen.

Wat ik iets meer in eigen hand heb is het behalen van het rijbewijs. Na een proefles, inmiddels alweer enkele maanden terug, en een intest is het eindelijk zover: de praktijklessen gaan eveneens aanstaande vrijdag de 13e (en dan bedenk je je nu opeens dat geluk op die dag dan wel érg veel gevraagd is) van start, terwijl ik een kleine 3 weken later in de praktijk moet afrijden (op de 31e). Spannend, want ook op een moment als dat heb je alle geluk van de wereld nodig. Maar ach, dat komt dan wel weer. Eerst moet ik nog even een theoriecertificaat halen, aanstaande donderdag. Heb je ook een beetje geluk voor nodig, maar daarvoor kun je in ieder geval nog hard leren. Precies wat ik nu maar eens ga doen.

Meer zien? Check de foto's. Foto's zeggen immers meer dan duizend woorden, en als liefhebber van race(game)s en gezelligheid staan er een aantal bij waar ik nogal enthousiast over ben. Daarom laat ik voor de verandering de beelden eens voor zich spreken, in plaats van mijn woorden.

Vanmiddag om half één werd ik al gebeld door de conrector, met het nieuws dat ze nog geen resultaat binnen hadden. Lekker belangrijk, al is het wel typisch voor het Luzac College om je even gerust te moeten stellen. Ze zouden toch maar een schadeclaim wegens 'in spanning zitten' aan de broek krijgen. Hoe dan ook: rond half twee werd ik weer gebeld, ditmaal door de (alleraardigste) lerares Duits, die me direct feliciteerde. Gelijk op dat moment heb ik mijn moeder uit pure vreugde de meest onwerkelijke oerwoudgeluiden horen maken, en zag ik voor het eerst sinds tijden een grote lach op het gezicht van m'n vader.

Zelf bleef ik er redelijk nuchter onder: ik had immers m'n uiterste best gedaan (vooral voor het herexamen), en meer kun je nog altijd niet doen voor iets. Natuurlijk viel er wel een kleine last van m'n schouders, maar ik zie het nog het meest als een verlossing van de middelbare school en een kans om me volledig op het werk te gaan richten. Dat moet sowieso nu ook gebeuren, dus tijd voor feestjes is er niet: eerst moet er nog een grote feature voor NDomain geschreven worden over James Bond-games. Daarna gaan we wel feesten. Sowieso is er vrijdag de diploma-uitreiking van mijn oude klas op het Stedelijk Gymnasium Nijmegen, zaterdag ben ik Walibi voor de Nederlandse Rllmukforum-meeting en maandagavond krijg ik zelf m'n diploma.

Het antwoord blijft voorlopig nog steken op een "nee", hoewel dit komt door twee onvoldoendes in m'n profiel, te weten voor wiskunde en filosofie. Voor het eerste vak is het al een hele prestatie dát ik het tot een 5 heb weten te schoppen, voor het andere is het nogal tegenvallend. Ik had minimaal een 5,0 nodig om te slagen (daarmee zou ik op een 5,5 uitkomen, en dus een 6), wat dus helaas niet gelukt is. Opvallend, want ik had veel lagere verwachtingen van Frans en tehatex.

Zodoende ben ik waarschijnlijk nog wel minstens zeven dagen met school bezig, en het liefste dan toch maar intensief. Morgenmiddag heb ik al gelijk een aantal uren steunles filosofie, dit weekend zal voor het grootste deel uit leren, leren en leren bestaan én m'n vakantiewerk zal ik voor een weekje moeten staken. Jammer, maar het behalen van m'n vwo-diploma staat voorop. Zoals altijd, I'll keep you all updated!

Nog even over werk gesproken trouwens: met ingang van de laatste dagen is er een baantje bijgekomen. Tegenwoordig draag ik als freelance schrijver ook bij aan het tweemaandelijkse Nintendo blad [N]Gamer. Vanaf begin juli ligt het volgende nummer in de winkels, als het goed is zelfs al met mijn eerste artikel erin. Dat is toch weer iets mooi om naar uit te kijken terwijl ik nog een weekje voor school moet bikkelen.