Joe

Vijf minuten later zit ik achter het stuur van de Corolla turbodiesel met een voor mij zo goed als onbekende, doch oplettende man naast me. We rijden een stukje door Nijmegen-West, doen een paar rotondes aan en slaan op een gegeven moment af richting Beuningen. Even gaat het bijna fout, als er plotseling een fietser van rechts een voor mij doorgaande weg opkomt. Ik zie dat de examinator wil ingrijpen, maar ben hem net voor met de voetrem. Ik krijg een opmerking over het beter inschatten van m'n snelheid, zij het op vriendelijke toon. Hetzelfde geldt voor het gesprek dat we onderweg voeren, wat afwisselend over muziek, autosport en het weer gaat. Gaat prima zo!
Tien minuten later kachelen we nog altijd door Beuningen, wat lekker soepeltjes verloopt. Even ben ik bang dat hij me een woonwijk in gaat sturen, waar ik ongetwijfeld wat (in de laatste lessen nauwelijks geoefende) bijzondere verrichtingen zou moeten uitvoeren. Dat valt mee. In plaats daarvan rijden we deels dezelfde route als tijdens mijn eerste poging, doch deze keer in omgekeerde richting. Deze keer trap ik het gaspedaal een tandje verder in op de oprit, wat al snel niet meer nodig is: file, waarschijnlijk de enige keer dat ik er nog blij om ben ook. Met een slakkengangetje rollen we terug richting CBR.

Dan komt er nog één moeilijk punt: van de grote weg afkomen in de drukte. Tot drie keer toe in een halve minuut vind ik steeds perfecte gaatjes om in te voegen. Nog een laatste stop vlak voor het CBR (waar zich een levensgevaarlijk fietspad voor de ingang bevind), en het einde van mijn tweede praktijkexamen is een feit. Hoewel, bijna, want de examinator kijkt duidelijk nog of ik wel op de juiste manier uitstap: even kijken in de linkerbuitenspiegel, over linkerschouder, en dan voorzichtig uit de auto. No worries.
Eenmaal binnen vraagt de man wat ik er zelf van vond. Ging wel goed, de file op het einde van vrij nieuw voor me (logisch als je alleen maar in de vakantie en buiten spitsuur gelest hebt). Ik krijg een ferme handdruk en een leren boekje in de andere gedrukt: geslaagd. Nog even noemt hij het moment met de fietser van rechts, maar het feit dat ik 'het mooie rijden' beheers weegt daar voor hem tegenop. Het benutten van de gaatjes in het verkeer, het soepele schakelen en de zowel rustige als vlotte de rit hebben kennelijk indruk gemaakt.

Als alles goed gaat, wordt vrijdag wederom een mijlpaal: dan kan ik waarschijnlijk m'n rijbewijs ophalen. ’s Avonds komt dan het eerste moment dat ik alleen de weg op mag. Spannend!