Joe

Erin gezeten had ik al. Tot twee keer toe meegereden zelfs, in de tijd dat ik nog even moest wachten op het praktijkexamen. De volgende logische stap was dan ook: zelf rijden. En daar kwam het afgelopen zaterdag van. Omdat Dennis z'n 25e verjaardag vierde (nogmaals gefeliciteerd!), was ik toch al in de buurt van Rotterdam. Een uitgelezen kans om gelijk even Delft aan te doen: niet alleen voor een leuk bezoekje aan mijn geboorteplaats (ik voel me er nog steeds meer thuis dan hier in Cuijk, eerlijk waar), maar om een Toyota MR2 Roadster proef te rijden.

Ik mag dan (nog) geen specialist zijn op het gebied van auto's besturen, zelfs iemand die slechts een kleine anderhalve week in het bezit is van z'n rijbewijs zegt gelijk dat het rijden in deze auto werkelijk fenomenaal is. Natuurlijk, het is geen supercar, maar de combinatie van een midscheeps geplaatste motor die de achterwielen aandrijft en een gewicht van minder dan een ton zorgt voor een ongekend rijplezier. Vooral sprintjes van, pak 'm beet, 30 naar 100 zijn een genot om uit te voeren, wanneer je door 140 Japanse paarden een constante kopstoot in de rug krijgt. Genieten geblazen, wat de motor helaas niet is (lees: geen turbo). Het is echter wel weer mogelijk om er één in te laten schroeven bij Toyota Team Europe. Wellicht, ooit...

De reden voor het testritje zal misschien wel verbazen: we gaan er één kopen. Tweedehands welteverstaan, want los van het feit dat de MR2 al ruim 2 jaar uit productie is, zijn ze in nieuwstaat met 30.000 euro niet te betalen. Gebruikte versies passen echter wel binnen het budget, al zoeken we dan natuurlijk naar het meeste waar voor het geld. In dit geval was de MR2 van Italiaanse origine, wat wellicht ook verklaart waarom de auto hier en daar wel aardig versleten is (het is dan ook een echt auto-land). Er zijn echter een stuk meer exemplaar in het vizier, dus dat betekent zowel meer testritjes als meer mogelijkheden. As always, I'll keep y'all updated!

Posted by Joe at 09:32 pm | Permalink | Comments (1)

Eigenlijk is het best een gekke leeftijd, 19 jaar. Je twaalfde (eigen bankrekening), zestiende (drank) en achttiende (rijbewijs) verjaardag betekenen allemaal iets speciaals, en dat heb ik elke keer weer mogen ervaren. Maar 19 doet niets bijzonders met je, het is een soort tussenfase. Met 21 mag je immers álles zelf doen en laten, ben je volwaardig volwassen (voor de wet in ieder geval).

Maar zover is het voorlopig nog niet. Ik doe het dan ook lekker rustig aan vandaag, op deze natte (wat vrij uniek is voor mijn verjaardag) zeventiende september. Lekker lang uitslapen, muziek luisteren, en misschien zometeen zelfs wat studeren. Ik vraag me dan toch af of vrij zijn op je doordeweekse verjaardag zo leuk. In het weekend kun je tenminste een feest houden, terwijl je doordeweeks op school tenminste nog omringd bent door klasgenoten (en dus, vrienden).

Maar hé, een feest heb ik al gehad. En wat voor één: gistermiddag was het supergezellig met mensen die van heinde en ver (en soms iets minder ver weg) kwamen. Vandaag daarentegen, op de dag zelf, doen we dus gewoon lekker rustig aan. Waar zijn m'n studieboeken?

Over studie gesproken: Bart viert vandaag ook dat er bij hem een levensjaartje bij komt. De twee en twintigste zelfs.

Posted by Joe at 01:38 pm | Permalink | Comments (0)

Na de proefles, de intest en natuurlijk de rijlessen, deed ik voor het eerst praktijkexamen. Helaas, gezakt: één blik op de pook in plaats van in de binnenspiegel en een iets te lage snelheid op een afrit van de snelweg was voor een vrij chagrijnige examinator voldoende (of eigenlijk, juist niet). Maar dat was 31 juli.
Flash forward naar afgelopen maandag, 10 september: tweede poging om te slagen voor het praktijkexamen. Het laatste halfuurtje lessen gaat zo goed als foutloos, waardoor ik vrij relaxt plaats neem in de wachtkamer van het CBR. Als we een paar minuten later het kamertje van de examinatoren binnenlopen, ben ik maar wat blij dat het niet dezelfde man als de vorige keer is: deze 'nieuwe' stelt zich vriendelijk voor en gelijk is er een klik - in ieder geval dat gevoel aan mijn kant dat het deze keer een prettige rit gaat worden.

Vijf minuten later zit ik achter het stuur van de Corolla turbodiesel met een voor mij zo goed als onbekende, doch oplettende man naast me. We rijden een stukje door Nijmegen-West, doen een paar rotondes aan en slaan op een gegeven moment af richting Beuningen. Even gaat het bijna fout, als er plotseling een fietser van rechts een voor mij doorgaande weg opkomt. Ik zie dat de examinator wil ingrijpen, maar ben hem net voor met de voetrem. Ik krijg een opmerking over het beter inschatten van m'n snelheid, zij het op vriendelijke toon. Hetzelfde geldt voor het gesprek dat we onderweg voeren, wat afwisselend over muziek, autosport en het weer gaat. Gaat prima zo!
Tien minuten later kachelen we nog altijd door Beuningen, wat lekker soepeltjes verloopt. Even ben ik bang dat hij me een woonwijk in gaat sturen, waar ik ongetwijfeld wat (in de laatste lessen nauwelijks geoefende) bijzondere verrichtingen zou moeten uitvoeren. Dat valt mee. In plaats daarvan rijden we deels dezelfde route als tijdens mijn eerste poging, doch deze keer in omgekeerde richting. Deze keer trap ik het gaspedaal een tandje verder in op de oprit, wat al snel niet meer nodig is: file, waarschijnlijk de enige keer dat ik er nog blij om ben ook. Met een slakkengangetje rollen we terug richting CBR.

Dan komt er nog één moeilijk punt: van de grote weg afkomen in de drukte. Tot drie keer toe in een halve minuut vind ik steeds perfecte gaatjes om in te voegen. Nog een laatste stop vlak voor het CBR (waar zich een levensgevaarlijk fietspad voor de ingang bevind), en het einde van mijn tweede praktijkexamen is een feit. Hoewel, bijna, want de examinator kijkt duidelijk nog of ik wel op de juiste manier uitstap: even kijken in de linkerbuitenspiegel, over linkerschouder, en dan voorzichtig uit de auto. No worries.
Eenmaal binnen vraagt de man wat ik er zelf van vond. Ging wel goed, de file op het einde van vrij nieuw voor me (logisch als je alleen maar in de vakantie en buiten spitsuur gelest hebt). Ik krijg een ferme handdruk en een leren boekje in de andere gedrukt: geslaagd. Nog even noemt hij het moment met de fietser van rechts, maar het feit dat ik 'het mooie rijden' beheers weegt daar voor hem tegenop. Het benutten van de gaatjes in het verkeer, het soepele schakelen en de zowel rustige als vlotte de rit hebben kennelijk indruk gemaakt.

Als alles goed gaat, wordt vrijdag wederom een mijlpaal: dan kan ik waarschijnlijk m'n rijbewijs ophalen. ’s Avonds komt dan het eerste moment dat ik alleen de weg op mag. Spannend!

Posted by Joe at 04:15 pm | Permalink | Comments (1)

Weer een korte update, maar hé: het is in ieder geval weer eens iets actueels. Ik maak dan ook dankbaar gebruik van de uitdrukking "één foto zegt meer dan duizend woorden", want als dat ergens op van toepassing is, dan is het wel deze kiek van de Intro van de School voor Journalistiek in Utrecht.

Heb ik toch nog wat leuks weten te doen met m'n vijtigste item. De tijd gaat hard.

Posted by Joe at 11:02 pm | Permalink | Comments (0)