Joe

Het had kantje boord kunnen zijn, maar gelukkig viel het mee. De 5,0 voor het herexamen filosofie die ik minimaal nodig had heb ik gehaald, en daarmee nog een half punt, waardoor ik op de krapst mogelijke voldoende uitkom. Een 5,5 en een 6 maken echter wel een nette voldoende op je eindlijst, en daar gaat het om.

Vanmiddag om half één werd ik al gebeld door de conrector, met het nieuws dat ze nog geen resultaat binnen hadden. Lekker belangrijk, al is het wel typisch voor het Luzac College om je even gerust te moeten stellen. Ze zouden toch maar een schadeclaim wegens 'in spanning zitten' aan de broek krijgen. Hoe dan ook: rond half twee werd ik weer gebeld, ditmaal door de (alleraardigste) lerares Duits, die me direct feliciteerde. Gelijk op dat moment heb ik mijn moeder uit pure vreugde de meest onwerkelijke oerwoudgeluiden horen maken, en zag ik voor het eerst sinds tijden een grote lach op het gezicht van m'n vader.

Zelf bleef ik er redelijk nuchter onder: ik had immers m'n uiterste best gedaan (vooral voor het herexamen), en meer kun je nog altijd niet doen voor iets. Natuurlijk viel er wel een kleine last van m'n schouders, maar ik zie het nog het meest als een verlossing van de middelbare school en een kans om me volledig op het werk te gaan richten. Dat moet sowieso nu ook gebeuren, dus tijd voor feestjes is er niet: eerst moet er nog een grote feature voor NDomain geschreven worden over James Bond-games. Daarna gaan we wel feesten. Sowieso is er vrijdag de diploma-uitreiking van mijn oude klas op het Stedelijk Gymnasium Nijmegen, zaterdag ben ik Walibi voor de Nederlandse Rllmukforum-meeting en maandagavond krijg ik zelf m'n diploma.

Posted by Joe at 03:16 pm | Permalink | Comments (3)

Het is alweer even geleden, want zoals ik de laatste keer had laten weten, heb ik me nog een weekje langer met school bezig moeten houden. Reden: een herexamen filosofie. Na de nodige voorbereiding (die vooral bestond uit de samenvatting en de eindtermen talloze malen opnieuw doornemen en leren) waarvoor ik zelfs nog een hele dag bij de leraar thuis ben geweest, was het afgelopen vrijdag de dag van de waarheid. Overdreven of niet: zeven jaren middelbare school stonden op het spel. Of ik nu ook daadwerkelijk ben slaagd of niet, hangt af van hoe goed ik gescoord heb op het herexamen. Voor mijn gevoel ging het erg goed, omdat ik eigenlijk elke vraag aan onderdelen uit de stof kon koppelen. Het ging dus op zich vrij lekker, maar ik te bijgelovig om nu al de grote optimist uit de gaan hangen. Nog even wachten tot woensdag dus.

Posted by Joe at 11:09 pm | Permalink | Comments (0)

Waar de meeste eindexamenkandidaten vandaag thuis bleven en bloednerveus naast de telefoon bleven wachten op het bericht dat ze geslaagd waren (of niet), was ik nota bene doodleuk op stap. Wel voor werk, maar dat is een ander verhaal. Feit is dat ook ik om twee uur in de middag een telefoontje van mijn mentor c.q. de rector kreeg over mijn eindexamen-uitslag (en daarmee of ik geslaagd was of niet).

Het antwoord blijft voorlopig nog steken op een "nee", hoewel dit komt door twee onvoldoendes in m'n profiel, te weten voor wiskunde en filosofie. Voor het eerste vak is het al een hele prestatie dát ik het tot een 5 heb weten te schoppen, voor het andere is het nogal tegenvallend. Ik had minimaal een 5,0 nodig om te slagen (daarmee zou ik op een 5,5 uitkomen, en dus een 6), wat dus helaas niet gelukt is. Opvallend, want ik had veel lagere verwachtingen van Frans en tehatex.

Zodoende ben ik waarschijnlijk nog wel minstens zeven dagen met school bezig, en het liefste dan toch maar intensief. Morgenmiddag heb ik al gelijk een aantal uren steunles filosofie, dit weekend zal voor het grootste deel uit leren, leren en leren bestaan én m'n vakantiewerk zal ik voor een weekje moeten staken. Jammer, maar het behalen van m'n vwo-diploma staat voorop. Zoals altijd, I'll keep you all updated!

Nog even over werk gesproken trouwens: met ingang van de laatste dagen is er een baantje bijgekomen. Tegenwoordig draag ik als freelance schrijver ook bij aan het tweemaandelijkse Nintendo blad [N]Gamer. Vanaf begin juli ligt het volgende nummer in de winkels, als het goed is zelfs al met mijn eerste artikel erin. Dat is toch weer iets mooi om naar uit te kijken terwijl ik nog een weekje voor school moet bikkelen.

Posted by Joe at 11:38 pm | Permalink | Comments (4)

Vijftien jaar geleden wist ik simpelweg niet eens wat het waren: videogames, het fenomeen dat vanaf m'n vierde een steeds grotere rol in het leven is gaan spelen. Nu ik al een tijdje achttien ben wordt de interesse echter geleidelijk aan steeds minder (niet zo gek met een leeftijd waarop je eindelijk op z'n actiefst van auto's kunt genieten), al blijf ik graag bezig met het volgen van de ontwikkelingen in het wereldje en het recenseren van games (tja, het is toch je werk). Daarbij is de passie voor videospellen in de eerste plaats ontstaan doordat autorijden als jong jochie slechts op twee manieren legaal kon: op de kartbaan (maar dat was op frequente basis veel te duur) en digitaal. Nu kan het echter wel 'in het eggie', en zijn de games daarmee te verwaarlozen. Echt?

In ieder geval behouden bepaalde aan games gerelateerde begrippen hun legendarische betekenissen: "Automaten" (arcadekasten), "Zelda" (stond vroeger gelijk aan slechte nachtrust) en "Een Nintendo" (tja...) zijn er de beste voorbeelden van. Toch blijft er één met stip bovenaan de lijst staan: "De Sega". Betekent stiekem een beetje net zoiets als Een Nintendo, maar toch heeft De Sega een veel sterkere lading dan de naam van z'n toenmalige concurrent. De Sega stond altijd bij Paul, een buurjongen die een paar huizen verderop woont. Elke keer als ik te horen kreeg dat m'n ouders mij bij hem en z'n ouders thuis gingen dumpen om er een dagje of wat tussenuit te knijpen, was het uitkijken naar het spelen op de zwarte console.
Met spellen als Sonic the Hedgehog 2, Streets of Rage en vooral Ristar was dat een belevenis op zich. En hoewel het spelen op NES-en en SNES-en bij andere vrienden en familie er voor zorgde dat de Nintendo 64 uiteindelijk de eerste spelcomputer werd die huize Van Burik zo af en toe van de nodige (on)rust voorzag, bleef de legende van De Sega in stand.

Tot een paar jaar geleden eigenlijk. Toen ik de smaak van het Internet eenmaal goed te pakken had (met name door de komst van een eigen ADSL-verbinding twee jaar geleden), leerde ik al snel dat er niet één De Sega bestaat, maar dat Sega net zoals Nintendo een eigen bedrijf is dat ('toevallig') ook zelf consoles maakt(e, in het geval van het bedrijf Sega). En dat er ook apparaten zoals de Saturn en de Dreamcast bestaan (dat laatste weet ik tegenwoordig maar al te goed). De Sega werd zo een doodgewone Mega Drive (II in dit geval, als een soort redesign van het oorspronkelijke apparaat).
Sinds kort staat De Sega echter hier, op m'n kamer, temidden van een zo goed als complete collectie Nintendo-sytemen, af en toe een verdwaalde PlayStation 2 en een nu niet meer zo eenzame Dreamcast. Waarschijnlijk is het maar voor even, maar het gevoel is weer helemaal terug. Helaas ontbreken de twee leukste van die fantastische spellen van vroeger, maar Ristar zit er nog gewoon bij, evenals een tiental diverse andere titels (veelal van de kwaliteit 'troep').

Daarbij breng ik aanstaande zondag (10 juni, nota bene op de verjaardag van m'n eigen vader, dus dat wordt wel een kort bezoekje) een bezoek aan De Retro Spel Computer Beurs in Arnhem. Even 'boodschappen doen' dus, voor mijn SNES en Dreamcast in het bijzonder. En wellicht ook wel voor De Sega.

Posted by Joe at 08:33 pm | Permalink | Comments (0)

This ain't over yet...

Gisteren kwam ik er niet meer aan toe, daarvoor was de euforie wat te groot. Want na 7 jaar zwoegen lijkt het erop dat ik ein-de-lijk van de middelbare school af ben. Het eindexamen van wiskunde A1 bezegelde dat voorlopig einde gistermiddag, welke me als toets overigens nog wel meeviel. De ironie wil nu eenmaal dat ik in geen van die 7 jaar fatsoenlijke cijfers voor het vak gehaald heb, maar nu moest het wel.
Door een hele krappe voldoende en een paar cijfers tussen de 3 en de 5 moest ik minstens een 6,1 halen om het vak nog met een voldoende af te sluiten, hoewel dat waarschijnlijk al te veel gevraagd is. Volgens mijn docente moest ik maar tevreden zijn als ik in ieder geval het minimum haal: een 3,5 als eindcijfer (en daarvoor is minimaal een 2,1 voor het eindexamen nodig). Op zich moet dát er toch zeker wel in zitten, maar ik hoop natuurlijk op een beetje meer. Staat wel zo mooi op je lijst, en kan me nog van pas gaan komen in de loting voor de studie Journalistiek.

Dus, afgezien van het feit dat ik mogelijk nog een herexamen heb (in dat geval verwacht ik er nog het meest één voor tehatex of Frans), ben ik eindelijk klaar met school. Niet dat het me zoveel rust oplevert, want maandag kan ik al gelijk aan de bak met vakantiewerk. Zoveel zin heb ik er eigenlijk niet in, liever zou ik er een paar dagen tussenuit knijpen en lekker wat feesten, maar zolang ik een beetje krap bij kas zit gaat dat nog even niet door. Zeker niet als er nog de nodige uitgaven op het lijstje staan (waaronder een onnodige fikse boete, bedankt NS).
Daar baal ik dan ook het meeste van: eindelijk klaar zijn met school, maar nog steeds niet zorgeloos zijn. En met het feit dat mijn invulling van de komende jaren (en dan vooral wat betreft de studie) ook nog bepaald niet helder is, zal het nog wel even duren voordat ik alles op een rijtje heb. Het zal wel lukken, kost alleen even moeite. Dan maar wat later vakantie.

Posted by Joe at 08:29 pm | Permalink | Comments (0)