Joe

Vandaag wederom een pittig examen (Frans) weggewerkt, welke kwa niveau de moeilijke vragen van tehatex toch wel evenaarde. Vooral de lange ritsen aan moeilijke Franse woorden in één alinea zorgden voor de nodige stress, omdat je concentratie niet lang in stand blijft als je meerdere woorden achter elkaar moet opzoeken om één antwoord te kunnen geven. Voorlopig kan ik echter niet veel meer doen dan afwachten, en hopen dat ik toch voldoende punten bij elkaar heb gesprokkeld om uiteindelijk op een voldoende uit te komen.

Angst heb er echter niet écht voor dat het me niet gaat lukken om te slagen: waar ik wel bang voor ben is het examen wiskunde A1, dat gepland staat op aanstaande vrijdagmiddag. Mijn hele leven lang is wiskunde al één groot struikelblok, hoewel dit jaar met enige afstand het meest 'succesvol' (dan spreken we over vieren en vijven) was van mijn middelbare schoolcarriere. Ik heb ontelbare bijlessen gevolgd, zelfs tussen de afgelopen eindexamens door begaf ik me af en toe nog naar het lokaaltje van de wiskunde bijlesleraar om wat extra oefeningen te maken onder begeleiding. Alles om te slagen, en van wiskunde zal dat toch aardig afhangen.

Het gaat een slag worden vrijdagmiddag. Als ik maar lang genoeg stand kan houden (door genoeg punten te scoren om niet op een ultralaag punt uit te komen), dan kan ik dankzij de rest overleven. Mijn medestanders (grotendeels wiskunde-losers, net als ik), ik wens jullie succes. Als ik vrijdag 's ochtends opsta, zal ik zeggen: "Today, we dine in hell!"

Posted by Joe at 08:57 pm | Permalink | Comments (0)

In augustus vorig jaar reisde ik met Vincent en Nik van de [N]Gamer (hou de naam van dat magazine de komende tijd vooral goed in de gaten) af naar Leipzig, om me daar bij Dennis en Robbert te voegen, en voor NDomain de Games Convention te bezoeken. Daar hebben we voor het eerst een grootste persconferentie van Nintendo bijgewoond, ons lekker als echte journalisten gedragen (door veel goodies mee te roven natuurlijk) en vooral (voor het eerst) Wii gespeeld, iets wat destijds nog een hele toer was om voor elkaar te krijgen. Het filmen daarvan was helemaal uit den boze, maar dat weerhield ons er niet van om het toch te proberen. Tijdens het spelen van een demo van wat naar alle waarschijnlijkheid ooit nog zal verschijnen als Wii Music, kregen we het na een beetje moeilijk doen voor elkaar een camera te positioneren tussen een hoop tassen. Dat leverde de volgende, (in het begin) enigszins wazige beelden op van een wild zwaaiende Joe:

Oh ja: vergeet niet, als je ooit nog bijkomt van het schaterlachen, even een reactie achter te laten. Zou jij het beter doen namelijk?

Posted by Joe at 06:55 pm | Permalink | Comments (4)

Goed, het is misschien niet een échte baan. Het is eerder een incidenteel part-time freelance baantje dat zich als werk op zich bevindt op één van de lagere treden in de (auto/game) journalistiek. Maar het is wel betaald werk, en dus toch een baan. En ook niet bij de eerste de beste instantie, namelijk Top Gear! Of vollediger gezegd: Top Gear Magazine Nederland. Neemt echter niet weg dat ik er ontzettend blij mee ben. Iedereen die mij een beetje kent (of de intro rechtsbovenaan heeft gelezen) weet dat ik een autoliefhebber in hart en nieren ben, al vanaf de dag dat geboren ben zelfs. Om dat vervolgens te combineren met het werken in het vak dat ik al sinds drie jaar professioneel wil gaan doen, de journalistiek, dat is toch zeker wel een droom die uitkomt.

Daarbij wordt er echter nog wel wat meer gecombineerd dan alleen de auto's en de journalistiek, en wel het fenomeen games. Mijn bijdrage zal in eerste instantie namelijk pas komen als de echte schrijvers op de redactie het (qua tijd) even niet zien zitten wat snelle spellen betreft. Op dat moment zal ik de maandelijkse racegamerecensie verzorgen. Op zich is er ook geen betere manier om een stap richting de autojournalistiek te maken: namelijk via games met auto's erin.
Wat dat betreft ben ik zo achteraf alleen nog maar enthousiaster geworden over het bezoek aan de AutoRAI van dit jaar. Daar sprak ik voor het eerst met wat mensen van het blad, waaronder één van de directeuren, wat me nu na het nodige mailcontact deze job heeft gebracht. Toch niet slecht voor iemand die het laatst z'n centjes bij de lokale McDonald's verdiende... herinner me er voortaan vooral aan daar niet meer aan te denken trouwens.

Maar laten we het verleden vooral niet teveel vergeten verder: zonder NDomain was zeker niet zover gekomen als nu. In een omgeving met de nodige kritiek, goede samenwerking met de anderen en vooral de gezellige sfeer die er toch altijd heerst groei je gewoon het beste: als schrijver, maar ook als mens. Hiervoor dank aan alle leden, en vooral de redactie, van NDomain!
Wat dit verder betekent voor deze weblog? Niet veel, behalve dat ik nu van plan ben zo af en toe ook eens hier mijn mening over bepaalde auto's of (race)games te dumpen. Misschien dat er zo nog wel eens een leuke discussie ontstaat. Zo weet ik dat er bepaalde mensen zijn die er ook een geheel eigen mening wat betreft auto's (én racegames) op na houden. Hoe lang zal het duren voordat ze mijn oordeel gaan aanvechten?

Posted by Joe at 10:35 pm | Permalink | Comments (0)

Oef. Ik wist dat kunstzinnige vakken 'soms' wel eens wat zweverig konden zijn, maar het eindexamen tehatex viel vanmiddag toch wel een beetje tegen. Een aantal vragen wekten bij mij de indruk hetzelfde te vragen, al kun je het beste dan maar gewoon hetzelfde antwoorden, natuurlijk wel zó aangepast dat het net wat anders geinterpreteerd kan worden.
Veel kan en wil ik er voorlopig verder even niet over zeggen, vooral omdat ik nu net in een week van rust zit tussen nu en de laatste twee examens. Zo heb ik morgen alleen even een wiskunde steunles en ga ik vrijdag richting Groningen om eerst even een biertje te drinken met Roy en vervolgens de verjaardag van Lieuwe Jan te vieren. Lekker even 'ontspannen', voordat er volgende week woensdag een aantal Franse teksten aangepakt moeten worden.

Posted by Joe at 10:25 pm | Permalink | Comments (0)

Vervolgens werk je er maar liefst twee eindexamens op één dag weg. Vandaag was een dag van slachting voor sommigen, althans, daar leek het op kort na de ochtendtoets: geschiedenis. Mensen die massaal met angstige blikken de lokalen uitliepen, soms zelfs tot tranen aan toe. Nee, vanochtend was bepaald niet makkelijk om te verwerken. Met onderwerpen als Nationale Volksopvoeding en Nederlands-Indië was het al geen pretje om je op de toets voor te bereiden, maar het maken ervan viel mij ergens nog wel mee. Ik kon op bijna elke vraag serieus antwoord geven, waardoor ik voorzichtig durf te zeggen dat ik 'er fiductie van heb dat ik geschiedenis goed heb afgesloten'. Toch is het nog even afwachten, zeker bij een examen waar zo massaal over gemaakt in de rats gezeten wordt.

Vervolgens moest er ook nog een reeks Engelse teksten worden weggewerkt. Het was ergens wel een beetje vervelend dat ik me liet opjutten door een tijdslimiet die er niet was: zodoende was ik na nog geen 2 uur al klaar, terwijl je er in werkelijkheid nog een halfuur als maximum bij kreeg. Ach, ik heb alles in kunnen vullen en sta voor Engels meer dan stevig, dus weinig zal me daar niet kunnen gebeuren. Voor nu ga ik me richten op tehatex (oftewel kunstgeschiedenis), wat morgenmiddag afgenomen zal worden. Daarna breekt er voor even een periode van rust aan. Man, wat kijk ik daarnaar uit. Voor het zover is, moet ik echter bewijzen dat ik alles weten over menselijke anatomie in kunst en wetenschap.

Posted by Joe at 11:42 pm | Permalink | Comments (0)

Dat was dan filosofie. Een uitputtingsslag. Van 3 uur. Over deugdethiek. Man, zelden zo'n moeite gehad om niet over m'n eigen filosofische gedachten te struikelen. Na een heel weekend van leren had ik gisteravond al bijtijds het bed opgezocht, maar desondanks bleven de theoriën nog uren door m'n kop spoken. Ach, op zich was dat geen ramp, want ik had op 2 vraagstellingen na overal wel een antwoord op. Ik durf eigenlijk geen uitspraken te doen over een hypothetische uitslag (beetje bijgeloof denk ik), maar ik kan wel met een gerust hart de rest van m'n examens gaan maken. Gelukkig maar, want ik ga weer een hoop energie nodig hebben om het er goed van af te brengen tijdens geschiedenis en engels morgen.

Posted by Joe at 06:50 pm | Permalink | Comments (0)

Sommigen weten misschien nog / al dat ik iets meer dan een jaar geleden geleden op de redactie bij Dagblad de Gelderlander zat. Dat was tevens de eerste keer dat ik van Joe Speedboot hoorde. Mijn 'mede-redacteuren voor een week' konden het natuurlijk niet laten de onvermijdelijke naamgrap te maken, maar ergens was mijn nieuwsgierigheid wel meteen gewekt. De jouwe nu ook?

Die nieuwsgierigheid kwam vooral doordat de naam van het boek wel bijzonder sterk overeenkomt met mijn echte naam (duh) én mijn bijnaam (McSpeed, mocht je die naam ooit eens zien opduiken in een online racegame, probeer dan eens extra goed om 'm bij te houden). De eerste vraag die bij me opdook was eigenlijk waar die achternaam vandaan kwam (iets waar je alleen achter kunt komen door het boek te lezen en er een beetje goed over na te denken). McSpeed is namelijk ontstaan door het samenvoegen van een voorliefde voor Schotland, mijn Schotse accent bij het Engels praten, het werkervaring bij McDonald's (geen commentaar) en Speed... tja, behoeft dat nog uitleg?

Maar ik begin flink af te dwalen. Gezien m'n luie 'leeskarakter' kom ik natuurlijk nooit aan lezen toe, maar toen er plotseling nog één titel op de boekenlijst voor school moest komen, was de keuze wel snel gemaakt. Vlak voor de voorjaarsvakantie haalde ik Joe Speedboot in huis, maar begon eerlijk gezegd pas dagen voor het (naar mijn mening belachelijk overhypte) mondeling literatuur. Ondanks dat ik 75% van het boek nog niet eens gelezen had, haalde ik een 8, al was dat in het geval van Joe Speedboot vooral dankzij bluffen en met een beetje geluk.

Evenzogoed vond ik dat dit boek het alsnog verdiende om door mij gelezen te worden. Een terechte gedachte, want het is zonder enige twijfel het leukste en beste boek dat ik ooit gelezen heb. In mijn lichtelijk dromerige en fantastierijke ogen dan, wat echter niet wegneemt dat het gewoon een zalig avontuur is dat heerlijk wegleest. Ik mag dan geen boekencriticus zijn, maar zelfs een bijna leek op het gebied van literatuur weet dat Tommy Wieringa met Joe Speedboot een pracht van een boek heeft afgeleverd.

Dat ik geen criticus ben neemt echter ook niet weg dat ik het aan iedereen kan aanraden. Het boek is al zo'n dikke twee jaar op de markt maar staat nog steeds bij elke boekenclub en hoog aangeschreven, wat het lenen van de titel bij de bibliotheek overigens wel een beetje bemoeilijkt. Geen probleem, want bij elke boekenwinkel die je binnenloopt zul je het vrijwel gelijk zien liggen.

Tot slot nog deze visuele uitsmijter. Prachtige tekening, illustreert eigenlijk in één oogopslag precies waar het grootste deel van het boek over gaat (al is het eens stuk minder grauw dan deze prent doet vermoeden). Ga het lezen! Ben je wat dat betreft zelfs nog luier dan ik? Geen nood, er komt een verfilming aan.

Posted by Joe at 04:55 pm | Permalink | Comments (0)

Vandaag heb ik samen met nog ongeveer 199.999 examenleerlingen (volgens één van de gratis dagbladen) het eerste eindexamen weggewerkt: Nederlands. Op zich een fijne binnenkomer (en tegelijkertijd afsluiting, van het vak) voor een journalist. Drie uur concentratie opbrengen is geen gemakkelijke taak echter, en ik vrees dat dat me bij vakken als filosofie en geschiedenis nog wel eens parten kan gaan spelen gezien het vele schrijfwerk. Toch zal ik er door heen moeten, maar het is fijn om te weten dat er al 1/7e deel van de afsluiting van m'n middelbare schoolcarriere op zit. Maandag is filosofie al, tijd om me eens flink in de deugdethiek te gaan verdiepen.

Posted by Joe at 04:47 pm | Permalink | Comments (0)

'Gisteren' was voor de meesten waarschijnlijk een hele normale dag, maar voor mij was het qua scholing en carriere er toch één om even bij stil te staan. Met afgelopen dinsdag 8 mei heb ik de 'eerste laatste lessen' gehad. Aan de ene kant ben ik daarmee blij dat ik het vak tekenen nooit meer zal hoeven volgen (hoewel ik het praktijkexamen nog even moet afronden), aan de andere kant zal ik de geweldige gezelligheid (die ook menig les tot weinig productief degradeerde) in de lessen met de havo-ers gaan missen.
Erger vind ik het eerlijk gezegd dat ik nooit meer filosofie zal hebben (hoewel ik een (onderdeel van) studie niet filosofie niet helemaal uitsluit): als er één vak was waarin vrijwel elke les in elk opzicht volmaakt was, dan was het filsofie. De lessen waarvan ik nota bene aan het begin van het schooljaar nog weinig fiductie had dat ik er veel van zou opsteken. Het tegengestelde geschiedde, en zodoende ga ik nu een solide zes het eindexamen in, waarvoor de onvergetelijke leraar ons ook voldoende vertrouwen én kennis (ook niet onbelangrijk) heeft meegegeven om het met dikke voldoendes te overleven.

Ik had niet verwacht dat een schooljaar op het Luzac College in Arnhem zo snel voorbij zou gaan. Lessen van een vol uur lijken zelfs nog minder te duren dan een fractie van een standaard tien minuten korter les uur op het Stedelijk Gym in Nijmegen. Acht lesuren op een dag, waardoor je tot zes uur in de avond op school zit? Ach, vaak is het niet voorgekomen, en daarbij voelde het na korte tijd zelfs minder lang dan om kwart over drie uit te zijn op het SGN. Zo zie je maar: het kan gek lopen...
Dat hoop ik overigens niet van m'n eindexamens: als ik die niet haal, kan dit hele verhaal over laatste lessen gelijk de prullenbak ik namelijk. Gelukkig sta ik er met een lading zevens en achten, twee zessen en een vijf voor wiskunde prima voor wat betreft de eindexamenvakken. Ik wens iedereen die nu ook hard bezig is met leren vanaf over een week met het maken van de examens dan ook heel veel succes!

Posted by Joe at 12:12 am | Permalink | Comments (0)

Eergisteren, maar dan één jaar geleden, werd mijn allereerste artikel gepubliceert dat game- noch schoolgerelateerd was. Het ging om een stuk over een speeltuin, De Liguster, in Nijmegen, wat ik tijdens mijn beroepsoriënterende stage bij dagblad De Gelderlander schreef. Simpelweg de beste tijd van m'n leven daar meegemaakt, waardoor ik in een week meer over de journalistiek leerde dan eerder in mijn hele leven. Daar kwam ik tevens Bart tegen, de journalist met wie ik zeker de eerste maanden van mijn aankomende studie (over 2 weken hoor ik of ik erbij zit) wat tijd zal spenderen als het even kan. Het eerder genoemde artikel heeft helaas geen online publicatie gekregen, maar wel de voorpagina van het regionale gedeelte van de krant gehaald. En uiteraard hebben we daar destijds een scan van gemaakt.

Sindsdien is mijn journalistieke carrière een beetje in een stroomversnelling geraakt. Kort daarop kwamen de eerste persevents (ik herinner me zo een reis naar Zoetermeer voor het verslag van een nieuw Mario Kart tournooi en een screening van de film Cars, beide in opdracht voor NDomain), leerde ik meer mensen in de business kennen (ik kijk onder andere een paar van de Bashers aan), werd het fenomeen 'persuitje' ineens fenomenaal groot tijdens onze trip naar Leipzig (ook met NDomain), was november de gekheid zelve en werd me (onlangs) duidelijk dat de AutoRAI nóg meer is dan alleen maar het ultieme walhalla voor autoliefhebbers (ook voor autojournalisten in spé namelijk). Dat soort dingen doen je alleen maar meer realiseren dat je maar al te graag verder wilt in deze business.

Zo is de conclusie eigenlijk dat ik vind pas een jaar echt goed bezig te zijn in de journalistiek. Vorig jaar mei werd het allemaal opeens beter, groter en mooier. Ik ben benieuwd hoe dat vólgend jaar zal zijn. 'Snelle Joe' heeft er zin in (al sinds précies een jaar geleden).

Posted by Joe at 12:36 am | Permalink | Comments (2)