Joe

Wauw, Animal Crossing heeft me echt goed in z'n macht gehad de laatste dagen: het is alweer meer dan een week geleden sinds de laatste update. Helaas kan ik je nu al gelijk zeggen dat dit een hele korte zal worden, want ik schrijf dit in het holst van de nacht terwijl ik nog een profielwerkstuk heb af te ronden. Toch kan ik het niet laten om zonder nog even een paar woordjes voor m'n blog te tikken op vakantie te gaan morgen.

Maar eerst: wat heeft er de laatste dagen allemaal gespeeld? Sowieso had ik niet al te veel tijd om me met AC:WW bezig te houden, want zaterdag was er al een open dag op de HU (Hogeschool Utrecht). Samen met Léonhard heb ik m'n ogen uitgekeken, en vooral na het praatje van de docent televisie (die later lovende woorden uitsprak over Bart) kon ik niet wachten om te beginnen. Helaas moet er eerst nog een toelatingsexamen succesvol afgelegd worden én moet er nog een VWO-diploma gehaald worden. Vervolgens begaven we ons richting de Gamersdag, waar we vooral een ontzettend gezellige middag en avond hebben gehad met de rest van de aanwezige NDomain redactie en Bashers Vincent en Samuel (Robbert en Sam zijn gelijk even Brothers of Metal geworden én dankzij Dennis hoef ik niet meer met een oude Nokia 3310 te bellen, maar met een fijne Samsung E720).

Maandag was het echter weer schooltijd, al is de week nu gelukkig weer bijna voorbij. Afgelopen middag heb ik gelijk Excite Truck opgehaald, de Wii game waar ik al sinds de E3 van 2006 naar uitkijk. Tot nu toe heeft het spel al z'n geld opgebracht in fun, want ik heb al een paar keer weer dat echte 'Wii-gevoel' ervaren. Helaas zal het nog een weekje duren voordat ik het spel uitgebreid kan spelen. Terwijl ik de 'laatste hand' leg aan mijn PWS, voelde ik me toch verplicht jullie nog even een teken van leven te geven voordat ik richting Les Arcs ga in Frankrijk. Een weekje skiën zal me goed doen, al is er nog steeds een hoop te doen voordat ik kan vertrekken. Toch voel ik me wel een beetje 'excited'...

Oh ja, en voor ik het vergeet: ik de rechterkolom heb ik sinds kort een lijstje staan met links naar andere weblogs. Mocht je erbij willen staan (of juist niet), laat het dan even weten!

Posted by Joe at 01:01 am | Permalink | Comments (2)

Dat de sneeuw vanochtend opeens met bakken uit de hemel kwam vond ik eigenlijk helemaal niet erg: we kregen er vrij van school voor! Gisteren was het ook al een kort dagje, nadat ik halverwege met een griepje naar huis was gegaan, echter niet voordat ik een exemplaar van Animal Crossing: Wild World voor m'n DS had gehaald. Sindsdien... is mijn leven niet meer zoals normaal. Of in ieder geval de laatste 24 uur ervan.

Ik noteer woensdag 7 februari 2007. In de stromende regen ben ik op weg naar mijn dorpje, later 'Laguna' genaamd. De chauffeur van de taxi vraagt me naar m'n naam ('Joe' natuurlijk) en wat ik denk van stromende regen terwijl je in de auto zit (gek genoeg kennelijk, vind ik dat ergens wel rustgevend).
Eenmaal in Laguna aangekomen, meld ik me bij het stadhuis en krijg ik meteen een woning toegewezen. Helaas komt Tom Nook, de lokale uitzuiger en alles verkopende wasbeer, al meteen geld eisen. Geld dat ik natuurlijk niet heb. En dus mag ik gelijk aan een stel klusje beginnen: bloempjes planten rond de winkel van Nook (al ziet het er niet bepaald netjes uit rond zijn krot van z'n zaak), peren plukken en een beetje socializen met de lokale bewoners (uiteraard als vertegenwoordiger van 'Nook's Cranny'). Ik sluit als snel vriendschap met een kip (of haan, daar moet ik nog achter komen... denk ik) genaamd Benedict, die me de fijne kneepjes van het insecten vangen leert. Tijdens het avondeten (peren natuurlijk) voel ik me al helemaal thuis in Laguna.

Die avond ga ik even op bezoek bij Vincent. Hij heeft speciaal voor mij de poorten van z'n dorpje Endoral open gedaan. Om de één of andere reden kan ik het echter maar niet laten om van zijn zwart-grijze tegels af te blijven. Op aanraden van hem bezoek ik ook even de lokale kapper (in Nook's warenhuis Nookington's) om m'n haar te doen: het stekelige van mijn donkerblonde haar was immers een beetje vergaan (waarschijnlijk door de verregende reis). Vervolgens is het perzikken en kersen rapen alsof het een lieve lust is: die dingen leveren namelijk 500 per stuk op! Nadat ik al m'n zakken vol heb gepropt met sappig fruit, is het dus een kwestie van incashen bij Nook. Gelijk daarna laad ik m'n boodschappenmandje vol met een kast, een bed en diverse gereedschappen (helaas heb ik nog steeds een schep nodig, want met een net, vishengel en een gieter kun je geen boompjes planten). Terwijl ik Endoral weer verlaat en me terug richting Laguna begeef, kom ik Kabuki de kat tegen. Vreemd, ik dacht altijd dat die bij Lieuwe Jan (Luwe) in Vale woonde. 's Avonds breng ik nog een bezoekje aan Thijs, waar we een westrijdje vissen houden en ik een mooie Arwing van hem ontvang. Vermoeid, maar met een gezellig gevoel, zoek ik 's nachts m'n bed op.

Vanochtend, op donderdag 8 februari 2007: de bus doet er weer eens behoorlijk lang over om in Nijmegen te komen. Het perfecte momente om even een ochtendwandeling te maken in Laguna. Forbert de kikker is vandaag jarig, en dus bezoek ik het beestje gelijk. Helaas heb ik niets anders bij me dan een peer (waarschijnlijk van het eten van gisteravond), maar Frobert is er dolgelukkig mee. Ik moet vaker fruit cadeau doen!
Vanmiddag heb ik mijn eerste ontwerp gemaakt: een mooie gouden ster op een blauwe achtergrond. Helaas vallen de zwarte letters 'STAR' een beetje lelijk uit op het t-shirt, waarop ik besluit om bij de Mable een poncho aan te schaffen. Op weg naar huis kom ik plotseling dezelfde kat als gisteravond tegen: Kabuki is afgelopen nacht naar mijn Laguna verhuist! Terwijl we samen een sneeuwpop bouwen, vertelt hij me over ene Luwe uit Vale, met wie hij lange tijd goed bevriend was. Zodra ik thuis kom heb ik beiden dan ook uitgenodigd om langs te komen, met geluk aan het einde van deze middag nog. Ik voel me net als die man uit Spoorloos.

Als jullie me dan nu willen excuseren, ik heb een dorpje te managen.

Posted by Joe at 04:08 pm | Permalink | Comments (1)

Een tip voor alle Wii-bezitters: hanteer uiterste voorzichtigheid wanneer je moeder een Wii-afstandsbediening in haar handen heeft. Vooral wanneer ze serveert met een potje Tennis in Wii Sports. Toch valt dit vergeleken bij de 'echte' Wii-gerelateerde problemen nog wel mee. Daarbij heeft mijn kamer gelijk een kleine herinrichting gekregen: uit voorzorg voor een toekomstig voorval hangt de vervangen lamp nu een stuk hoger, waardoor het een heel ander licht op mijn kamer werpt (en ik mijn hoofd niet meer kan stoten).

Al is het voorlopig niet meer veilig om zonder een hele dikke zool onder m'n voeten mijn kamer te betreden...

Posted by Joe at 11:01 pm | Permalink | Comments (4)

Gelukkig is de drukte van laatst alweer een beetje voorbij: de tweede schoolexamenperiode heb ik overleefd, en met de huidige resultaten (variërend tussen de 6,1 en de 8,7) lijkt het er in ieder geval op dat de aftermath geen problemen zal opleveren. Ook het schrijfgevoel heb ik weer een beetje terug, en aangezien NDomain tijdelijk even plat ligt (damn you, serververhuizing), heb ik alle tijd om aan een proefreview van WarioWare te werken, de Wii-game die ik afgelopen weekend uitgebreid heb kunnen testen. De game viel me niet tegen en zorgt, dankzij de knotsgekke sfeer, voor een bepaalde inspiratie. Ik hoop dan ook nog vóór het weekend al het schrijfwerk afgehandeld te hebben, maar de terugkeer van een bepaald fenomeen voorkomt op sommige momenten nog wel eens dat ik me volledig kan richten op het recenseren.

Ik zeg fenomeen, want een doorsnee game is killer7 in ieder geval zeker niet te noemen. Het is inmiddels alweer zo'n negen maanden geleden (dat is als een volledige zwangerschap!) dat ik de game pas echt goed leerde te waarderen. Dat duurde wel even, want eerder speelde ik het spel al in de zomer van 2005 en in de daaropvolgende winter, maar legde beide momenten het spel al vroegtijdig neer, net zoals ongeveer negentig procent van alle andere 'geschikte' mensen dat doet. Zonde, want killer7 is in feite pure kunst. Qua gameplay zou je immers kunnen stellen dat het spel weinig voorstelt, maar dat compenseren het design, de muziek en de briljante (en zieke) plot ruimschoots.

Eigenlijk zou ik Cedric (start die blog nou, dan kan ik je linken) op m'n blote kniën moeten bedanken dat hij me ooit zei dat het spel meer dan de door hem betaalde zestig euro waard is (en dan kocht ik killer7 voor 40). Tijdens mijn stage vorig jaar bij de Gelderlander nota bene, hakte ik de knoop door en kocht killer7 nog vlak voor sluitingstijd bij Replay. Nooit heb ik ook maar een seconde spijt gehad van die aankoop. Reden genoeg dus om halsreikend naar de volgende game van ontwikkelaar Grasshopper Manufacture, genaamd No More Heroes, uit te kijken.

Negen maanden later speel ik killer7 nog steeds. Als je het mij vraagt (of elke andere killer7-cult-fan) is het een must, al is het alleen maar om toch te kijken of de game jou niet toevallig ligt. Zwakke zielen doen er echter wel verstandig aan deze game links te laten liggen (grof geweld? Check. Sex? Idem.), maar verder kan ik iedere PlayStation 2- en GameCube-bezitter aanraden dit spel uit de budgetbakken te vissen, met geluk voor niet meer dan een tientje. Koop dit spel, voordat het te laat is! In naam van Harman.

Posted by Joe at 10:21 pm | Permalink | Comments (1)