Het ongelukkige slachtoffer...In het prille begin van mijn autoliefde werd me al wijs gemaakt dat het een zonde is. Elke keer als we weer eens een 'slachtoffer' tegenkwamen op een auto-evenement dat we samen bezochten, versnelde mijn vader het liefste meteen zijn looptempo. Soms bleef ik dan wel even staan, knielde hij naast me neer en zei iets in de trant van: "Wat ontzettend zonde... vind je dat nou mooi?" Dan schudde ik mijn hoofd, als klein jongetje amper realiserend wat er eigenlijk anders aan was. Pas jaren later snapte ik wat er eigenlijk zo erg is aan het tunen, uitbouwen en pimpen van auto's.
Soms kan ik het nog wel ergens begrijpen, en met veel pijn en moeite zelfs een beetje waarderen. Sommige mensen hadden nu eenmaal liever een Ferrari gehad maar zitten vast met een Golfje, en daar willen ze wat aan doen. De doe-het-zelf-pimper schaft een paar koolstofplaten aan bij de plaatselijke Gamma en haalt een dikke kachelpijp bij de Brezan, de wat meer zichzelf respecterende 'tuner' laat het een 'professioneel' bedrijf opknappen. Het is maar hoe goed je je spaarrekening gespekt heb door de jaren heen: en dan krijg je opeens misschien toch wel spijt van dat ene jaartje freewheelen na het halen van je diploma...
Hoe dan ook, gepimpte auto's zijn tegenwoordig niet meer te omzeilen. Op straat kom je ze dan (goddank) nog niet zó vaak tegen, maar je hoeft maar stroom door een beeldscherm te jagen en je wordt er al mee bekogeld. Elke vrijdag: De Grote Beurt, waarin die doos van een Jorinde Mol op TV loopt te blèren hoe enig die paarse neonlampen wel niet bij die roze gordijntjes staan in een hevig verkrachtte Renault, nota bene nog slecht geimiteerd van Pimp My Ride ook. 'Pure arcade racegames' zijn sinds Need for Speed: Underground met moeite nog te vinden, nu praktisch elk racespel volgepropt zit met optionele vleugels, velgen en vinyls. Absoluut dieptepunt van een paar jaar geleden: Street Racing Syndicate, waar het naast het verneuken van je auto ook nog eens ging om het verdienen van striptease filmpjes (en daarmee met recht een plaats verdient in het lijstje 'kansloze seks').
Maar ook in de filmwereld zijn films gevuld met pooierbakken niet aan te slepen. Eerlijk gezegd heb ik van de eerste The Fast And The Furious-film nog meerdere malen genoten, maar bij deeltje twee was het voor mij na één keer kijken al genoeg . Deel drie, Tokyo Drift, heb ik eerlijk gezegd nog steeds niet bekeken, maar daar zijn DVD's dan ook voor uitgevonden. Dat de film over het Japanse straatracen gaat is voor mij alleen maar een goede voorbode (met in het achterhoofd de fantastische momenten die ik met de Japanse anime Initial D beleefd heb), maar het artikel over de DVD-release van Tokyo Drift die ik vandaag doorlas deed mij even overwegen de hele film alsnog maar aan me voorbij te laten gaan.
De FREE is dan niet bepaald het meest toonaangevende entertainmentblad (keihard bewijs: de Power Unlimited levert er artikelen voor), maar als ik 'm zie liggen is het toch zonde om te laten liggen. Het is gratis, en je bent en blijft toch een Hollander. Zo bevond ik me vanmiddag weer eens in de Free Record Shop op Station Nijmegen (de aansluiting tussen de trein vanuit Arnhem en die naar Cuijk was weer eens zoals gewoonlijk: ernstig irriterend), en na een succesvol afgerond Frans examen had ik mijn toegangskaartje voor de Gameplay 2006 wel verdiend. Terwijl ik mijn kaartje afreken (na de flamboyante man achter de kassa voor de vijfde keer "Nee, ik wil niet het hele weekend!" te hebben gezegd), blader ik het gratis magazine al een beetje door. Weer onderweg naar huis beland ik aan bij de DVD 'recensie' (want beoordelen doen ze er niet in) van Tokyo Drift in het Movie Max Magazine-gedeelte. Objectieve meningen vind je er toch niet in, dus dan maar kijken of er nog leuke weetjes bij staan. Was die gedachte maar nooit in me opgekomen, want een seconde later verziekte deze tekst mijn tere, jong volwassen ziel:
"De Mitsubishi Lancer EVO IX, die normaal vierwielaandrijving heeft, werd omgebouwd tot een wagen met achterwielaandrijving om goed te kunnen driften."
Mijn hart stond even stil, de eurobeatmuziek was even niet te horen uit de oortjes van mijn mp3-speler en de trein leek even te ontsporen. Ik was zojuist de meest ernstige vorm van autoverkrachting tegengekomen. Met een vierwielaandrijver HOOR je ook niet te driften! Een film waarin ze één van de belangrijkste ongeschreven regels van de racerij doorbreken, zou ik bijna bij voorbaat al afwijzen. Het maakt me dan niet eens meer uit hoe ze de auto van de buitenkant hebben misbruikt: inwendige verneuking doet het autoportier voor mij allang dicht.
Zelfs de kleinste vorm van tunen is een bedroevende misvorming: mijn neef had de grille van zijn Audi A3 eens vervangen voor een iets sportievere, met als gevolg dat het Audi-embleempje verdween. Dat is net zoiets als iemands neus eraf trekken, en vervolgens alleen de gaten er terug op zetten.
Nog een triest voorbeeld: ik heb bijna twee jaar lang bij de Mac naast de A73 in Cuijk gewerkt, en in de avonduren was de McDrive steevast gevuld met bling-bling, felle neonlampen en overdreven knalgeluiden. Vooral de kerel die elke dag in een hevig toegetakelde Mini Cooper een grote Ice Tea kwam halen was ons middelpunt van spot, zeker als hij met flikkerende paarse lampen onder zijn wagentje een extra rondje over de carpoolplaats reed. Sommige mensen wíllen ook gewoon de verkeerde aandacht trekken.
Hoor je dan helemaal niet aan auto's te komen? Jij niet nee. Wie wel? De officiële tuners, die vanuit de autofabrikant zelf opdrachten krijgen om een auto te verbeteren. Neem Nismo (Nissan), Mazdaspeed (Mazda) en Mugen (Honda). Allen staan voor het verbeteren vanuit auto's met toezicht van het merk zelf, wat betekent dat de breinen achter de gewone uitvoeringen ook achter het tunen ervan staan. Of het mooi is blijft altijd een tweede. Sommigen verkiezen (als het toch om de snelheid gaat en het geld er in overvloed is) luxemerken als Aston Martin en Lamborghini, maar ik kijk reikhalzend uit naar de 2007 Mazda RX-8. Dáár loopt mijn vader trouwens in ieder geval niet voor weg.
